بن الحسين معروف به سيّد رضى ، ذوالحسبين ، نقيب علويه و شريفِ اشراف بغداد . « 1 » و اين سيّد بزرگوار برادر سيّد مرتضى است كه وفاتش در روز 25 ربيع الأوّل ذكر مىشود و آن جناب به عظمت شأن و علوّ همت و فصاحت زبان معروف است . وفاتش قبل از سيّد مرتضى واقع شد و فخر الملك وزير بهاء الدوله بن عضدالدولهء ديلمى و جميع اعيان و اشراف و قضات بغداد به جنازهء او حاضر شدند . سيّد مرتضى نتوانست از كثرت جزع و غصّه ، جنازه برادر را مشاهده كند ، لاجرم در تشييع و دفن او حاضر نشد ، بلكه در حرم مطهر جدش حضرت موسى كاظم عليه السلام رفت و فخر الملك بر جنازه سيّد رضى نماز خواند و در خانه خود ، سيدِ سعيد را دفن كردند و آخر روز بود كه فخر الملك به حرم رفت و سيّد مرتضى را از حرم به خانه آورد . و بعد از چندى جسد شريف سيّد رضى را به كربلا حمل كردند و در نزد قبر والدش در جوار امام حسين عليه السلام دفن نمودند . « 2 » سيّد رضى را تصنيفات رائقه است ، از جمله : مجازات القرآن ، مجازات النبويّة و كتاب معانى القرآن . و از مجموعات آن جناب كتاب نهج البلاغه است و اشعار بسيار گفته و جماعتى از فضلا آن اشعار را جمع كردند و تدوين نموده‌اند و فضلا را به اشعار او عنايتى تمام است و او را اشعرِ قريش گفته‌اند . « 3 » روز هفتم روزى است كه حق تعالى تكلّم فرموده با حضرت موسى در كوه طور . « 4 »

--> ( 1 ) . روضات الجنات ، ج 6 ، ص 197 ، ش 578 . ( 2 ) . رك : روضات الجنات ، ج 6 ، ص 190 - 209 ، ش 578 . ( 3 ) . رك : تاريخ بغداد ، ج 2 ، ص 243 ؛ سير أعلام النبلاء ، ج 17 ، ص 285 ، ش 174 « الرضى » ؛ عمدة الطالب ، ص 208 ( 4 ) . مسارّ الشيعه ، ص 43 .